Thuis is geen woning

Waarom de wooncrisis geen bouwprobleem alleen is

De wooncrisis wordt meestal beschreven in cijfers. Tekorten, aantallen, bouwtempo, kosten per vierkante meter. Dat is begrijpelijk, want woningen zijn tastbaar en meetbaar. Maar wie alleen in aantallen denkt, mist waar het werkelijk schuurt.

Een woning is een object.
Thuis is een ervaring.

Dat verschil lijkt semantisch, maar is fundamenteel. Want een woning kan technisch kloppen en toch geen thuis zijn. Steeds vaker zien we wijken waar mensen wonen, maar zich niet verbonden voelen. Waar voorzieningen aanwezig zijn, maar ontmoeting uitblijft. Waar alles functioneert, maar weinig betekenis heeft.

Eenzaamheid onder ouderen, mentale druk bij jongeren en sociale slijtage in nieuwe buurten zijn geen toevallige bijeffecten. Ze zijn het gevolg van een ontwerpbenadering waarin wonen los is komen te staan van leven.

De sector heeft wonen efficiënt gemaakt. Maar efficiëntie is geen garantie voor welzijn.

Thuis ontstaat niet door muren en meters, maar door herkenning, nabijheid en het gevoel dat iemand ziet hoe het met je gaat. Dat vraagt om andere vragen aan de voorkant van het ontwerp. Niet: hoeveel woningen passen hier. Maar: hoe leven mensen hier, dagelijks, over tien en over dertig jaar.

Bij Liven World beginnen we daarom niet bij de woning, maar bij het leven eromheen. Pas als dat het vertrekpunt is, kan een huis ook werkelijk een thuis worden.

Inzicht
De wooncrisis is geen kwantitatieve opgave alleen. Het is een menselijke ontwerpopgave.